ในความรู้สึกของนายคนนี้...

ตั้งแต่ก้าวสู่รั้วมหาวิทยาลัย มาจนถึงทุกวันนี้...
รู้สึกเหมือนว่าได้พบเจอกับผู้คนมามากมายหลากหลายรูปแบบ...

เป็นความแปลกที่ดูเหมือนว่าจะไม่สามารถมาอยู่ด้วยร่วมกันได้...
แต่ทั้งนี้ทั้งนั้น มันก็สามารถอยู่ด้วยกันได้จนแล้วจนรอด...

ความแปลกเองนี่สิ ที่ทำให้คิดอะไรได้หลายๆ อย่าง...
อาจเป็นเพราะ ต่างคนต่างอุปนิสัย มันจึงดูเป็นเรื่องยาก...
หรืออาจจะง่ายหากต้องปรับเปลี่ยนตัวเอง...
ด้วยเหตุผลที่คู่กันมานั่นคือ ปรับเปลี่ยน หรือเปลี่ยนแปลงตัวเองเพื่ออะไร?...

เพื่อการยอมรับ เพื่อความกลมกลืน เพื่อความอยู่รอด เพื่อการเป็นที่หนึ่ง...
หรือเพื่ออะไรก็ตามแต่...มันไม่มีเหตุผลที่แน่นอนตายตัว...

ทำให้ย้อนนึกถึง...พระราชดำรัสของสมเด็จย่าที่เคยตรัสสอนไว้...ว่า...


"คนดีของฉันรึ...จะต้องเป็นคนไม่พูดปด ไม่สอพลอ ไม่คดโกง...

ไม่อิจฉาริษยา และไม่มีความทะเยอทะยานอย่างบ้าๆ...

แต่พยายามทำหน้าที่ของตนให้ดี ในขอบเขตของศีลธรรม..."


การเป็นคนดีไม่ใช่ว่าจะต้องดีอย่างสวยหรู...
หากแต่จะต้องดีได้ด้วยจิตสำนึกของความเป็นมนุษย์...
มีศีลธรรมเป็นแนวทางของการปฏิบัติตัว ไม่ใช่เป็นกฎหรือเป็นกรงขัง...

ไม่ต้องขวนขวาย ไขว่คว้า หรือทะเยอทะยานอะไรจนเกินตัว...
การที่จะอยู่ในสังคมได้ ใช่ว่าจะต้องไปยืนอยู่บนยอดที่สูงที่สุด หรืออยู่ในที่ที่ต่ำที่สุด...
แต่จะต้องอยู่ได้ไม่ว่าจะอยู่ในสถานการณ์ไหนๆ...

อยู่ในที่ๆ สูงที่สุด ก็ไม่ใช่ว่าจะต้องดีที่สุด หรือแม้จะอยู่ในที่ๆ ต่ำที่สุด ก็ใช่ว่าจะเลวทรามที่สุด...

ทุกอย่าง อยู่ที่ตัวเราทั้งนั้น ว่าจะเลือกเดินทางไหน หรือเป็นเช่นไร...
ไม่จำเป็นต้องให้ใครมากำหนด หากว่าเรารู้จักตัวเองดีพอ...

อยู่ที่ว่า "เรา" เลือกที่จะกำหนดนิยามของความ "ดี" ด้วยวิธีอย่างไร?...